خانه / نقد فیلم / من (۱۳۹۴)

من (۱۳۹۴)

من (۱۳۹۴)

نویسنده و کارگردان: سهیل بیرقی
تهیه‌کننده: سعید خانی / سعید سعدی
ژانر: اجتماعی / درام
محصول: ایران
مدت: ۹۰ دقیقه

“توجه فرمایید،‌ با خواندن این مطلب، ممکن است داستان فیلم لو برود.”

دزد و پلیس از نوع عاشقانه

 لیلا حاتمی ِ نازنین، این بار در نقشی ظاهر شد که تاکنون از او ندیده بودیم و از همان ابتدای فیلم، با دو سه مدل متفاوت از نگاه عاقل اندر سفیهی که به دوربین می‌کند،‌ قدرت بازیگری‌اش را به رخ همگان می‌کشد.

آذر میرزایی (لیلا حاتمی) زنی مغرور، جدی، با اعتماد به نفس بالا، دقیق، باهوش و البته خلافکار است و با این که می‌داند پلیس دنبال اوست و سعی دارد با اولین و کوچکترین اشتباهش او را به زندان اندازد، همچنان به کارهای غیر قانونی‌اش ادامه می‌دهد.

من
فیلم من

قاچاق انسان با امیر (علیرضا استادی)، بسازبفروشی که می‌خواهد یک شبه پولدار شود و از آذر هم خوشش می‌آید،‌ مشارکت در پخش مشروبات الکلی از طریق بطری‌های آب معدنی بسته‌بندی شده در کارخانه، شرخری برای ملیحه (بهنوش بختیاری)،‌ دیوانه جلوه دادن مجتبی براتی (مجتبی علی‌منصور) با همدستی پزشک فاسد نظام پزشکی؛ چون مجتبی می‌خواهد خیلی سریع به شهر “منچستر” در “انگلستان” نزد “آلیس”،‌ زنی که دوست دارد برود، اخاذی از آلیسی که در حقیقت “سامانتا” نام دارد و مجتبی را گول زده‌است و کار چاق کردن برای جوانی (امیر جدیدی) که فکر می‌کند خواننده خوبی‌ست و آرزوی مشهور شدن دارد، گوشه‌هایی از اعمال غیر قانونی آذر است که با بی‌رحمی و خونسردی هر چه تمام انجام می‌دهد و ما شاهدش هستیم.

اما در ورای این ظاهر خشن،‌ آذر زنی‌ست با روحی لطیف که موسیقی را می‌فهمد،‌ گاهی تحت تاثیر ناراحتی دیگران قرار می‌گیرد و شک او به همه کس و همه چیز،‌ حتی خبرچینش (مانی حقیقی) مانند خوره روح و ذهنش را می‌خورد و آرامش را از او سلب کرده‌است. زنی که برای سربازیِ مجتبی نزد دکتر فاسد نظام پزشکی رفته و وظایف دکتر را برایش می‌نویسد؛ اما تمام آنچه که برای دکتر می‌گوید در حقیقت احوالات خودش است. زنی خسته و عصبی که ناراحتی‌اش را با زدن افراد نشان می‌دهد و از آزار دادن آدم‌هایی که دوست‌شان ندارد،‌ لذت می‌برد.

فیلم در مجموع خوب و به روز است و موسیقی کارن همایونفر هم مانند همیشه جذاب و مناسب فیلم.

یکی از جذابیت‌های فیلم “من”،‌ متفاوت بودن نقش لیلا حاتمی و بهنوش بختیاری‌ست که با کارهای همیشگی‌شان فاصله زیادی دارد. همه بازیگران نقش‌شان را خیلی خوب بازی کرده‌اند و خانم بختیاری که چندی‌ست در زمینه بازیگری به ایفای نقش‌های متفاوتی پرداخته‌اند،‌ به خوبی از پس نقش ملیحه برآمده‌اند.

دیالوگ‌ها روان، در مواقعی با مزه و همانند محاوره‌های امروزی‌مان است و اگر جایی گوینده‌ی دیالوگ در گفتارش اشتباه کند،‌ بر طبیعی‌تر بودن کار می‌افزاید. فیلم‌نامه در مجموع خوب است و توانسته تمامی داستان‌ها را پا به پای هم و خوب پیش برد؛ اما در گره‌گشایی چندان خوب عمل نمی‌کند. درست است که به خاطر محدودیت‌های موجود در سینمای ایران امکان نشان دادن رابطه محبت‌آمیز بین آذر و پلیس آن طور که باید و شاید وجود ندارد؛ اما جایی که پلیس خودش را بالاخره به مخاطبین نشان می‌دهد،‌ کلا خوب در نیآمده و سورپرایزی که انتظار می‌رفت را نداریم.

مسئله بعدی رفتار پلیس است. تا جایی که بنده اطلاع دارم، برای دستگیری، حداقل دو پلیس به سراغ مظنون یا مجرم می‌روند و اینجا پلیس داستان و اداره آگاهی از مجرم بودن آذر  اطمینان کامل دارند، پس چرا مامور دومی در کار نبود؟ هر چقدر هم آذر و پلیس ِ داستان، عاشق هم شده باشند، هیچ پلیس وظیفه شناسی به حرف مجرمی چون آذر، اطمینان نمی‌کند و پلیس قصه، خود را جسور و متعهد نشان داده‌است، پس چنین رفتاری از ایشان بعید است؛ اما ناممکن هم نیست.

فیلم “من”، که اولین تجربه فیلم‌سازی آقای سهیل بیرقی‌ست،‌ فیلمی خوش ساخت و خوب در ژانر اجتماعی سینمای ایران است که با زاویه دیدی متفاوت نسبت به جامعه ای که در آن زندگی می‌کنیم، ساخته شده‌است.

این را نیز ببینید

انتبه (هفت روز در انتبه)

انتبه – مقایسه‌ی چهار فیلم

انتبه – مقایسه‌ی چهار فیلم (۲۰۱۸-۱۹۷۷-۱۹۷۶) (۱) شاید تا قبل از ۲۷ ژوئن سال ۱۹۷۶، …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *