سلوک

سلوک
کتاب سلوک

نام کتاب: سلوک

نویسنده: محمود دولت‌آبادی
انتشارات: نشر چشمه

سلوک، عاشقانه‌ای‌ست دلنشین و جانسوز. عشق شرقی‌ست و قهرمانانش،  زن و مردی وطنی.

سلوک، رمان جنجالی محمود دولت‌آبادی‌ست. رمانی با جهان‌بینی عارفانه و دیدگاهی فلسفی و شرقی با شخصیت‌هایی که علی‌رغم بُعد عرفانی داستان،  طی طریق نمی‌کنند. محمود دولت آبادی چهار سال از عمرش را صرف نگارش این عاشقانه‌ی نامتعارف کرده‌ست (از سال ۷۷تا ۸۱) و رمان سلوک که پرفروش‌ترین کتاب “نشر چشمه” در آن سال بود، جایزه ی ادبی “واو” را نیز از آن خود کرد.

“قيس”، بعد از يازده‌سال رابطه عاشقانه با “نيلوفر”، به اروپا می‌رود و با دست‌نوشته‌هایش از كابوس‌های ذهنی‌اش می‌گويد. می‌خواهد خودش را از هر چیزی که پیش آمده مبرا کند و بالاخره هم دست به قتل می‌زند. هم نیلوفر و هم خانواده‌اش را می‌کشد. قتلی فجیع که تنها با خواندن کتاب متوجه حقیقی بودن یا کابوس گونه بودنش می‌شوید.  عشق‌، تنها ماندن و  مرگ در رمان سلوك واکاوی می‌شوند و هر‌كدام از شخصيت‌ها به‌نوعی به‌سوی مرگ می‌روند.

قلم شیوا، جذاب، واقع‌گریانه و متفاوت محمود دولت‌آبادی از کسی پنهان نیست و در زیر بخشی از رمان زیبای سلوک را با هم می‌خوانیم.

“مادرم؟ به او؛ به رنج‌های او مدیونم. به بی‌تابی‌های او که نتوانستم تاب بیآورم‌شان مدیونم. بیش از دِین به شصت سال، به پنج ساله‌ی پایان عمر او مدیونم که در نوسان حد فاصل جنون و حسرت سپری شد؛ به این که نشد یگانه شود یک لحظه با این زندگانی غم‌بار… مدیونم. او در تنهایی و بی‌پناهی مرد در خانه سالمندان! چشمانم دو تکه ابر شده‌اند؛ دو تکه ابر در آسمانی به فراخی کویرهای سرزمینم. گلایه می‌داشت که نخواهم رفت به زیارت خاکش. می‌دانست، پیشاپیش می‌دانست. اما من می‌رفتم. شبی – شبانه‌ای رفتم و به تمامی یک کتاب در گورستان ماندم؛ او هم بیرون آمده بود از قبر و رفته‌بود به زیارت خاک آن فرزندش که جوان‌مرگ شده‌بود. دیدمش که می‌آمد؛ پیاده و غبارآلود در کفن کرباس با قرآنی که به دست داشت همیشه و لبانش که به ذکر و دعا می‌جنبید؛ حالتی که بسیار ایام دیده‌بودم دو زانو بر سر سجاده‌ای که برایش خریده‌بودم از بازار پیوسته به حرم در مشهد. بگذار به خود بباورانم که آن سجاده را من خریده بودم. اما او… یقین دارم که آرزو داشت برایش گریه کنم. حالا هم من این آرزو را دارم، اما چه کنم… چه کنم که نمی‌توانم! که سیلاب‌ها خشک شده‌اند، نمی‌بارم، هم نمی‌توانم که ببارم، و… این اشک خشک مجالم نمی‌دهد. آیا آن کودک همیشه‌ی درون من نابود شده‌است در من؟ آیا من فلج شده‌است؟ گنگ و فلج؟ چرا؟! نمی‌دانم! “

این را نیز ببینید

خاطرات یک گیشا

خاطرات یک گیشا

نام کتاب: خاطرات یک گیشا (۱) نویسنده: آرتور گلدن مترجم: مریم بیات انتشارات: نشر سخن …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *