خانه / نقد فیلم / سایه‌های موازی (۱۳۹۳)

سایه‌های موازی (۱۳۹۳)

سایه‌های موازی (۱۳۹۳)

کارگردان: اصغر نعیمی
نویسنده: سعید عقیقی
تهیه‌کننده: علی توکل‌نیا / حسن توکل‌نیا
ژانر: عاشقانه / درام
محصول: ایران
مدت: ۹۰ دقیقه

“توجه فرمایید،‌ با خواندن این مطلب، ممکن است داستان فیلم لو برود.”

آرام آرام، رو به افول 

فیلم سایه‌های موازی، آرام پیش می‌رود و عاشقانه‌ای عجیب را روایت می‌کند. عاشقانه‌ای غم‌انگیز، بر اساس داستانی از “فئودور داستایوسکی” به نام “نازنین”(۱). البته تفاوت‌هایی آشکار بین دو داستان و شخصیت‌ها وجود دارد و فیلم‌نامه آقای عقیقی، بر خلاف قصه نازنین داستایوسکی، به تراژدی ختم نمی‌شود.

فرهاد فخیمی(ابوالفضل پورعرب)، روزنامه‌نگار و فعال سیاسی گذشته،‌ از زندان آزاد شده و بر خلاف ترسو قلمداد شدن از طرف دوستان و نزدیکان سابق که حال منتقدان و نارفیقان امروزی‌اش هستند، ترسی در او نیست، سرش در لاک خودش است و یک عتیقه فروشی دارد. نازنین(سمیرا حسن‌پور)، دختری جوان، زیبا، مستقل، مغرور، یک دنده‌ و محتاجی‌ست که برای فروش وسایل قدیمی‌اش، نزد فرهاد آمد و شد دارد و بالاخره مجبور می‌شود گردنبندش را پیش او گرو بگذارد. همین رفت و آمدها، فرهاد را به نازنین، علاقه‌مند می‌کند.

سایه‌های موازی
فیلم سایه‌های موازی

فرهاد تصمیم می‌گیرد با نازنین ازدواج کند و چون هیچ چیز از او نمی‌داند، تعقیبش می‌کند و آدرسش را می‌یابد. با دایی‌اش (سیامک صفری)،‌ ملاقات می‌کند و با کسب اجازه از او برای ازدواج، با پیشنهاد دایی، وارد اتاق نازنین می‌شود.

اتاق هر فرد، بسیار خصوصی‌ست و واقعا ورود فرهاد به اتاق نازنین نیاز نبود. اگر هدف این بوده که اختلاف طبقاتی فرهاد و نازنین نشان داده‌شود، که همان حیاط خانه و گرو گذاشتن گردنبند کافی بود. اگر هم هدف نشان دادن روحیات نازنین و علاقه‌اش به شعر و ادبیات بود، که این امر از ابتدای فیلم کاملا آشکارست،‌ چه نیازی به این همه تاکید، آن هم با قطعه‌های ِ خطاطی ِ شعر و عکس ِ فروغ و.. که بر روی تمامی دیوارهای اتاقش خودنمایی می‌کرد،‌ بود؟ امید است فیلم‌نامه‌نویسان و فیلم‌سازان عزیز، هوش و ذکاوت مخاطبین را این‌قدر دست‌کم نگیرند و از تاکیدهای مبالغه‌آمیز، پرهیز کنند؛ خصوصا که در امام‌زاده طاهر، نازنین بسیار سنجیده و خوب از پناه بردن به ادبیات سخن می‌گوید،‌ ادبیاتی که جسم و روحش را از درد و غم، نجات داده‌است. آب ریختن و شستن مقبره‌ی شاعران، آوازخوانان و نویسندگان بزرگ‌مان که متاسفانه چه در زمان حیات و چه پس از آن،‌ مورد بی‌مهری واقع شدند، چنان لطیف و تاثیرگذار است که مخاطب در ذهنش و تصوراتش، نازنین را به‌عنوان شخصی هنردوست و بااحساس، می‌شناسد. شخصی هنردوست با فهمی قوی از ادبیات، که بسیار والاتر از کسی‌ست که مانند نوجوانان به در و دیوار اتاقش کاغذ و عکس می‌چسباند.

نازنین، با درخواست ازدواج فرهاد موافقت می‌کند. نازنین عاشق است، هم عاشق فرهاد و هم عاشق هنر. فرهاد هم عاشقی‌ست به سبک از مد افتاده‌ی مالکیت! رام کردن زن سرکش،‌ به سبک و سیاق خود.

در فیلم سایه‌های موازی،‌ تقابل دو نسل را داریم. تقابل در دید اجتماعی، دید فرهنگی و دید احساسی و.. . همین دو نوع ِ متفاوت از دید و درک نکردن همدیگر، آرام آرام،‌ بین فرهاد و نازنین،‌ فاصله می‌اندازد. دیگر علایق‌شان برای همدیگر جذاب نیست. فرهاد حوصله شعرخوانی و تئاتر دیدن را ندارد، نازنین بی‌قرار است که چرا فرهاد او را درک نمی‌کند،‌ چرا دوباره نمی‌نویسد و خودش را پشت شخصیتی دروغین پنهان کرده‌است. مانند دو خط موازی که همدیگر را قطع نمی‌کنند، نازنین و فرهاد هم، با هم یکی نمی‌شوند. آرامش بین‌شان نیست، احترام نیست، حالا هم که شک به پاکدامنی نازنین، به دل فرهاد افتاده‌است. زمانی فرهاد متوجه اشتباهش می‌شود که ربیعی (شهاب حسینی) نزد فرهاد اعتراف می‌کند که در مورد نازنین چه در سر داشته و نازنین، بدون لحظه‌ای تردید، او را پس زده‌است.

فرهاد به دنبال نازنین،‌ تا خانه پدرش (هوشنگ توکلی) هم می‌رود. پدری که سال‌هاست او را ندیده و اختلاف بین نسل او و پدر هم، درد سریست که سر دراز دارد. در نهایت، نازنین را می‌یابد؛ اما نه او فرهاد قبلی است و نه نازنین، آن دختر ِ نازنین ِ ابتدای فیلم.

در فیلم سایه‌های موازی،‌ از صداهای محیطی خیلی خوب استفاده شده و موسیقی ِ زیبای فیلم، کاملا به جا نواخته می‌شود و اثر خوبی روی بیننده می‌گذارد.

تصویربرداری خوب است و تصاویری که از تهران در روزهای پاییزی و زمستانی، با هوایی پاک ( که در فصل سرما کمتر دیده‌ایم) می‌بینیم، همانند بهره‌گیری از شعر و ادبیات، فضای فیلم را کمی از حالت حزن خارج می‌کند.

هرچقدر به قول نازنین در کتاب “فاوست” جملات ناب و خوب داریم، متاسفانه برخی از دیالوگ‌های فیلم،‌ روشنفکر نما هستند و مایه‌ی چندانی ندارند.

بازی‌ها بسیار خوب است و خانم سمیرا حسن‌پور، در نقش‌ نازنین، درخشیده‌اند. خانم فولادوند هم علی‌رغم کوتاه بودن نقش‌شان، تاثیری ژرف روی بیننده می‌گذارند.

فیلم سایه‌های موازی، یک درام عاشقانه‌، بدون حواشی، دیوانه‌بازی و داد و قال است. اگر بعد از مدت‌ها هوس دیدن فیلمی معناگرا کرده‌اید و ریتم آهسته این‌گونه فیلم‌ها را می‌پسندید، دیدن این فیلم را از دست ندهید.(۲)

پی‌نوشت:

۱) ۱-۱) کتاب “نازنین و بوبوک”،‌ نوشته “فئودور داستایوسکی”، چاپ شده توسط “انتشارات علمی و فرهنگی”، ترجمه “رحمت الهی”.
۱-۲) کتاب “شاهکارهای کوتاه (شش داستان)”، نوشته “فئودور داستایوسکی”، چاپ شده توسط “انتشارات جامی”، ترجمه “رحمت الهی”.

۲) اگر علاقه‌مند به این نوع درام‌های عاشقانه‌ی آرام، احساسی و نامتعارف هستید، فیلم  “To the Wonder” حتما برایتان جذاب خواهد بود.

این را نیز ببینید

یک دزدی عاشقانه

یک دزدی عاشقانه (۱۳۹۴)

یک دزدی عاشقانه (۱۳۹۴) (۱) امتیاز فیلم «یک دزدی عاشقانه»: + ( نیم از پنج) …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *